I believe the most important aspect of human life is the products of the working mind: The understanding of the world and the challenges in it, mean thoughts, sentiments and intent which dictate our course of actions and our ways of living.

I am not a psychologist, -or anything near it; but I remember, as a child, after school and homework, I liked watching the grown-ups, listening to their conversations, trying to understand what they meant to mean, without posing questions about the things I did not comprehend, -just absorbing like a sponge what they said they do or not do, their speaking manner, the body language, their reactions.

I believe that in all stages of our lives, such kind of ‘learning’ is a common process to all humans and provide a rich backdrop within which any new information is woven to what is already inside our minds, creating new thoughts, views and emotions. So, the circumstances we live, the things we see, hear and feel, what we read and our own experiences in our every-day life, provide inspiration and stimulate our creativity.

An example of all these is my novel, SHARING HER APPLES, -the product of extensive reading and thinking about the unfair treatment of women in wars, and researching the topic of the human responsiveness to trauma.

I would also refer to a book I recently read, ‘My Year of Rest and Relaxation’ by OTTESSA MOSHFEGH, where, among other things, the detailed observations of ordinary life, the human condition in each of its feature and the feelings generated, provide a wealth of inspiration for a story or stories to be written.

 

Ps.: Ottessa’s book mentioned above, was a present for Christmas by a dear friend and it was an affirmation of how inspiration for writing could sparkle from every-day-life.

_________________________________________

Δημιουργικότητα: «Βρίσκοντας την Έμπνευση στην Καθημερινή μας Ζωή»

Πιστεύω ότι η πιο σημαντική πτυχή της ανθρώπινης ζωής είναι τα προϊόντα εργασίας του μυαλού: η κατανόηση του κόσμου και των προκλήσεων σε αυτόν, σημαίνει σκέψεις, συναισθήματα και σκοπιμότητα που υπαγορεύουν τις ενέργειες μας και τον τρόπο της ζωής μας.

Δεν είμαι ψυχολόγος, ή κάτι άλλο παραπλήσιο. Αλλά, θυμάμαι, όταν ήμουν παιδί,

μετά το σχολείο και την μελέτη στο σπίτι, μου άρεσε να παρατηρώ τους ενήλικες, να ακούω τις συζητήσεις τους, -προσπαθώντας να καταλάβω τι εννοούσαν, χωρίς να θέτω ερωτήσεις για αυτά που δεν κατανοούσα; απλώς, απορροφούσα όπως το σφουγγάρι αυτά που λέγανε ότι κάνανε ή δεν κάνανε, τον τρόπο ομιλίας τους, τη γλώσσα του σώματος, τις αντιδράσεις τους.

Πιστεύω ότι σε όλες τις φάσεις της ζωής μας, αυτού του είδους η ΄μάθηση΄ είναι μια κοινή λειτουργία σε όλους τους ανθρώπους και προσφέρει ένα πλούσιο φόντο μέσα στον οποίο κάθε νέα πληροφορία υφαίνεται και δημιουργεί νέες σκέψεις, απόψεις και συναισθήματα. Έτσι, οι συνθήκες που ζούμε, αυτά που βλέπουμε, ακούμε, και αισθανόμαστε, όσα διαβάζουμε και οι δικές μας εμπειρίες στην καθημερινότητα μας, παρέχουν έμπνευση και τόνωση της δημιουργικότητας.

Ένα παράδειγμα αυτού είναι το μυθιστόρημά μου, SHARING HER APPLES, -το προϊόν εκτενούς ανάγνωσης για την άδικη μεταχείριση των γυναικών στους πολέμους, και έρευνας σχετικά με την ανθρώπινη ανταπόκριση στο τραύμα.

Θα αναφερθώ επίσης σε ένα βιβλίο που διάβασα πρόσφατα, «My Year of Rest and Relaxation» της OTTESSA MOSHFEGH, όπου, μεταξύ άλλων, οι λεπτομερείς παρατηρήσεις της συνηθισμένης ζωής, η ανθρώπινη κατάσταση σε κάθε της φάση και τα συναισθήματα που δημιουργούνται, παρέχουν ένα πλούτο έμπνευσης για να γραφτεί μια ιστορία ή ιστορίες.

 

Yστ. To βιβλίο της Ottessa στο οποίο αναφέρθηκα ανωτέρω, ένα δώρο από μία αγαπητή μου φίλη για τα Χριστούγεννα, ήταν μια επιβεβαίωση για το πως η έμπνευση για συγγραφή δημιουργείται μέσα από την καθημερινή ζωή.