I see two paths in writing fiction:

1. With the use of a prompt, -a word, a concept, or an occurrence, to conceive an outline or framework of a story, and build within an imagined main plot, a network of events, a problem and actors/protagonists and subplots. In this case, it is easy to start with a title pointing to the main theme/idea/ sentiment or swiftly find one as the story develops within the formed basis.
2. Starting writing on an impulsive trigger, -a swift thought, a forgotten incident that suddenly comes to mind, something read or heard, or just a mere brain-nudge to express own feelings and happenings, to create a probable story, wrapped up within a fictional coating; the story being developed on a topic but without a pre-conceived framework. Here, a start-title to the writing can be changed several times according to how the main theme, the plot and the actions in the story develop in reference to the stimulus.

In ‘SHARING HER APPLES’, I started writing without a plan , intrigued by what I read about ‘war crimes’ as were explored by the International Criminal Court (ICTY) in the nineteen nineties, -my thoughts provoking some ‘what ifs’ and imaginary pictures, and questioning as to what extend the victims of rape and hardship in wars would, or could overcome the torturous incidents. It seems this would depend on the strength of one’s character, on the help and support given after the happening, and, most importantly, on receiving love.

But as I was forming the main plot, I felt that I should also delve with feelings of injustice in the sufferer’s mind, the appeal for payback, or revenge, as a coping mechanism, in particular in the absence of counseling.

So, at first, I thought the title to the story, ‘The Green Chamber-Pots’, seemed an appropriate title for it, as it referred to the horrible events in Kattie’s life and the aftermath. However, when the first draft had finished, I thought that the story was largely about “SHARING”. It starts with Katie sharing all she had with Billy -her innocence and her apples, then the maltreated women sharing the horrors of war, the relief agencies sharing hope with the battered population, and finally Katie sharing her madness with Billy. Hence, “SHARING HER APPLES” felt the perfect title for the story to be.

_________________________________________

Περί διαδικασίας συγγραφής και τίτλου

Βλέπω δύο δρόμους στη συγγραφή μυθοπλασίας:

1. Με την χρήση ενός ερεθίσματος, -μιας λέξης, μιας έννοιας ή ενός γεγονότος, σχεδιάζουμε ένα περίγραμμα ή ένα πλαίσιο μιας ιστορίας, και κτίζουμε εντός του μια φανταστική κύρια πλοκή γύρω από ένα πρόβλημα, με ένα δίκτυο γεγονότων, με ηθοποιούς/πρωταγωνιστές και δευτερεύουσες πλοκές. Σε αυτή την περίπτωση, είναι εύκολο να ξεκινήσουμε με έναν τίτλο που υποδεικνύει το κύριο θέμα, την ιδέα, το συναίσθημα, ή να βρούμε έναν τίτλο καθώς η ιστορία εξελίσσεται μέσα στη δεδομένη βάση της.
2. Ξεκινούμε να γράφουμε από μια ενστικτώδη πρόκληση, -μια γρήγορη σκέψη, ένα ξεχασμένο περιστατικό που έρχεται ξαφνικά στο μυαλό, κάτι που διαβάστηκε ή ακούστηκε, ή απλώς μια απλή ώθηση του εγκεφάλου για να εκφράσουμε τα δικά μας συναισθήματα και γεγονότα, και δημιουργούμε μια πιστευτή ιστορία εντός ενός φανταστικού μανδύα, που  αναπτύσσεται γύρω από ένα θέμα αλλά χωρίς προκαθορισμένο πλαίσιο. Εδώ, ο τίτλος μπορεί να αλλάξει αρκετές φορές, ανάλογα με το πώς εξελίσσονται το κύριο θέμα, η πλοκή και οι δράσεις στην ιστορία σε σχέση με το ερέθισμα.

Στο «SHARING HER ΑPPLES», άρχισα να γράφω χωρίς σχέδιο. Το ενδιαφέρον μου κινήθηκε από τα όσα διάβασα για «εγκλήματα πολέμου», όπως διερευνήθηκαν από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο στη Χάγη (ICTY) τη δεκαετία του 1990, που προκάλεσαν σκέψεις του “τι θα γινόταν εάν…” και εικόνες στο μυαλό μου, με περαιτέρω ερωτήματα σε ποιο βαθμό τα θύματα βιασμών και κακουχιών σε πολέμους θα μπορούσαν να ξεπεράσουν τα τραυματικά περιστατικά που έζησαν. Και συμπέρανα ότι αυτό θα εξαρτιόταν από τη δύναμη του χαρακτήρα κάποιου, από τη βοήθεια και την υποστήριξη που θα λάβει μετά το γεγονός και, το πιο σημαντικό, από τη λήψη αγάπης.

Αλλά καθώς έπλαθα την κύρια πλοκή, ένιωθα ότι θα έπρεπε επίσης να εμβαθύνω στα αισθήματα αδικίας που δημιουργούνται στο μυαλό του θύματος, την επιθυμία του για ανταπόδοση ή εκδίκηση, ως μηχανισμό αντιμετώπισης του τραύματος, ιδιαίτερα όταν δεν θα υπάρχει συμβουλευτικός παράγοντας.

Έτσι αρχικά, σκέφτηκα ότι το «The Green Chamber-Pots» θα ήταν ο κατάλληλος τίτλος για την ιστορία, καθώς αναφερόταν στις φρικτές εμπειρίες της πρωταγωνίστριας και τα επακόλουθα αυτών. Ωστόσο, όταν τελείωσε η πρώτη εκδοχή/σχέδιο της ιστορίας, σκέφτηκα ότι αυτή αφορούσε σε μεγάλο βαθμό το ότι μοιραζόμαστε αυτά που μας συμβαίνουν.

Αρχίζει με την Κέιτι που μοιράζεται ό,τι είχε με τον Μπίλι -την αθωότητά της και τα μήλα της; μετά συνεχίζει με τις κακοποιημένες γυναίκες που μοιράζονται τη φρίκη του πολέμου, τις ανθρωπιστικές οργανώσεις που μοιράζονται την ελπίδα με τον πολύπαθο πληθυσμό, και, τέλος, την Κέιτι που μοιράζεται την παραφροσύνη της με τον Μπίλι. Επομένως κατέληξα ότι ο τίτλος “Sharing Her Apples” είναι ο κατάλληλος τίτλος για την ιστορία αυτή.