This July I decided to spend fifteen days in the Greek island of Alonissos, in Sporades, and one of the less crowded places for the summer holidays, and worth to visit.
It is also the island with a unique marine park where in addition to the many rare species of flora and fauna live and reproduce a significant population of the Mediterranean seal, a species defined as endangered marine mammal, and is worth to visit and one of the less crowded places for the summer holidays.

I found a comfortable room in Rsoum Gialos, a picturesque little spot by a narrow, stone lined beach-front with clear, and very salty waters, and, looking at the blue color shades of the sky and the sea, together with the abundance of tinted grey rocks and greeneries, -trees and flowers and the stark white painted houses, completed the notion of beauty, happiness and freedom for me.

The room was in a pension-type small hotel, called ‘Studios Nelli’ situated 50 meters only away from the beach. My land-lady, Elena, and her mother Katerina, were accommodating my needs with a sunny smile and an open heart. For 70-80 euros per night, they provided a big room with kitchenet space and utensils and an individual bathroom, the changing of sheets and towels every three days, daily cleaning and of course air-conditioning and free internet.

Across from my small balcony over the road going to the beach, I was seeing a small hill with a cluster of more than ten, -counting their trunks, huge pine trees, the variety you find in the Mediterranean area of Europe, dispersing oxygen and absorbing the heat from the air, their pine needles lightly moving in the trivial breeze like lazy dancers.

In one of my stay days there, I booked to be in a yachting see-trip around the island and through the sea in the marine park and its uninhabited 10 or so islets. It was quite an experience with the swimming in the very wild rocky shores that the boat took us; diving from the deck into seemingly black waters -tinted from the abandon dark green weeds living on the deep bed of the sea, or into crystal clear, emerald and turquoise waters, -typical in a Greek sea, wet-kissing the rock-strewn shores, was a unique experience.

On that boat day trip, I have met Margaret and Andrew, an Australian couple near my age and by the end of the day we had exchanged e-mails and telephone numbers. We met once more for a drink in a coffee bar at the Harbor, the ‘Patitiri’, and they said they’d read my book ‘Sharing Her Apples’ and they’d send me comments. I felt great.

While on the boat, fascinated from the beauty of the blues in the sky and the sea, I was unable to describe the glorious, glimmering blue color of the Aegean sea, shimmering under the hot summer sun and changing in shades as the hours travelled slowly to the day’s end, forcing you to taste it in the saltiness of the air and the sea’s waves-hums. Greenish blues, cobalt blue, peacock bleu, everywhere blue with thousand and one shades. Only one or two seagulls running high to their business through the light, transparent sky.

I thought it strange, at first, not seeing very many birds but I was wrong because I saw later swallows and seagulls and some small black birds in the mountainous part of the island where you had only pine trees and olive trees side by side, murmuring to each other. But everywhere you could hear the cicadas tirelessly singing from morning to afternoons, in a monotonous tune somehow pleasant to the ear.

Since I had not rented a car, I daily used the taxis, -they were four working on the island, to take me to different beaches and restaurants, so that I’d see most of the places there. Not particular an expensive service and the cost were unique for the same destination as the drivers had agreed on the tariffs, which was good. There were also buses that for a few euros would take you to beaches in the morning and bring you back in the afternoon.

The local people seemed to me reserved or cool as though they could not visibly express loud emotions but that was just shyness; they were very polite, attentive and helpful to anything I’d ask for, being providing information, food, service or attention.
They told me that the best holiday period in the island is June, July and September, -August being too hot and crowded.

The food in restaurants was not very expensive but fresh and good quality (exception one for which I should report the experience in Tripadvisor for people to avoid). I had the best club sandwich (a huge tasty serve) in a coffee shop in the Patitiri harbor-front for only 12 Euros and it was a nourishing, satisfying meal. I had also great meals, I’d like to mention in ‘Barbarosa’ and ‘Thea’, up in the ‘old village’ or Chora, which is a picturesque village on top of the highest mountainous area worth visiting for the exceptional view of the whole of island and the sea horizon.

On the whole, a memorable holiday. Without hesitation I’d recommend the island of Alonissos to friends and acquaintances for their summer holidays. Certainly, I, myself, would visit again next year.

_________________________________________

Χρώματα διακοπών στην Ελλάδα: ΑΛΟΝΗΣΣΟΣ

Αυτόν τον Ιούλιο αποφάσισα να περάσω δεκαπέντε μέρες στο ελληνικό νησί της Αλοννήσου, στις Σποράδες, με το μοναδικό θαλάσσιο πάρκο, όπου εκτός των πολλών σπανίων ειδών χλωρίδας και πανίδας, ζει και πολλαπλασιάζεται ένας σημαντικός πληθυσμός της Μεσογειακής φώκιας, -είδος που κινδυνεύει να εξαφανιστεί,
και είναι ένα από τα λιγότερο πολυσύχναστα νησιά για τις καλοκαιρινές διακοπές, που αξίζει να επισκεφτεί κανείς.

Βρήκα ένα άνετο δωμάτιο στον Ρσούμ Γιαλό, ένα γραφικό μικρό σημείο δίπλα σε μια στενή, πετρώδη παραλία με καθαρά και πολύ αλμυρά νερά, και κοιτάζοντας τις μπλε αποχρώσεις του ουρανού και της θάλασσας, που μαζί με τους άφθονους γκρίζους βράχους και πρασινάδες, -δέντρα και λουλούδια, και τα κατάλευκα βαμμένα σπίτια, συμπλήρωσαν την έννοια της ομορφιάς, της ευτυχίας και της ελευθερίας για μένα.

Το δωμάτιο βρισκόταν σε ένα μικρό ξενοδοχείο, τύπου πανσιόν, το «Studios Nelli», που βρίσκεται 50 μέτρα μόνο από την παραλία. Η σπιτονοικοκυρά μου, Έλενα, και η μητέρα της Κατερίνα, κάλυπταν τις ανάγκες μου με ηλιόλουστα χαμόγελα και ανοιχτή καρδιά. Με 70-80 ευρώ τη βραδιά, παρείχαν ένα μεγάλο δωμάτιο με χώρο κουζίνας και σκεύη, ατομικό μπάνιο, αλλαγή σεντονιών και πετσετών κάθε τρεις μέρες, καθημερινή καθαριότητα και φυσικά κλιματισμό και δωρεάν internet.

Απέναντι από το μικρό μου μπαλκόνι πάνω από τον δρόμο που πηγαίνει προς την παραλία, έβλεπα έναν μικρό λόφο με ένα σύμπλεγμα πάνω από δέκα, -μετρώντας τους κορμούς τους, τεράστια πεύκα, την ποικιλία που βρίσκεις στη μεσογειακή περιοχή της Ευρώπης, που διασκορπίζουν οξυγόνο και απορροφούν τη θερμότητα από τον αέρα, με τις πευκοβελόνες να κινούνται ελαφρά στο ασήμαντο αεράκι σαν τεμπέληδες χορευτές.

Σε μια από τις μέρες της παραμονής μου εκεί, έκλεισα ένα θαλάσσιο ταξίδι γύρω από το νησί και την θάλασσα ανάμεσα στα περίπου 7-8 ακατοίκητα νησιά του θαλάσσιου πάρκου. Ήταν μια μοναδική εμπειρία με κολύμπι στις πολύ άγριες βραχώδεις ακτές που μας πήγε το σκάφος, βουτώντας από το κατάστρωμα του σκάφους σε φαινομενικά μαύρα νερά, -χρωματισμένα από την πληθώρα σκουρο-πράσινων φυκιών που ζουν στον βαθύ βυθό της θάλασσας, ή σε κρυστάλλινα, σμαραγδένια και τουρκουάζ νερά, -τυπικά σε μια ελληνική θάλασσα, που φιλούν τις βραχώδεις ακτές.

Σε εκείνο το ημερήσιο ταξίδι με το σκάφος, γνώρισα τη Μάργκαρετ και τον Άντριου, ένα ζευγάρι Αυστραλών κοντά στην ηλικία μου και μέχρι το τέλος της ημέρας είχαμε ανταλλάξει e-mail, αριθμούς τηλεφώνου και ιστοσελίδες. Βρεθήκαμε άλλη μια φορά για ένα ποτό σε ένα καφέ μπαρ στο Λιμάνι, το «Πατητήρι», και είπαν ότι θα διαβάσουν το βιβλίο μου, «Sharing Her Apples», και θα μου στείλουν σχόλια. Ένιωσα υπέροχα.
Ενώ βρισκόμουν στο σκάφος, γοητευμένη από την ομορφιά του μπλε στον ουρανό και τη θάλασσα, μου έμοιασε αδύνατο να περιγράψω το αστραφτερό, λαμποκόπημα του μπλε χρώματος στο Αιγαίο Πέλαγος, που λαμπυρίζει κάτω από τον καυτό, καλοκαιρινό ήλιο και αλλάζει αποχρώσεις καθώς οι ώρες της ημέρας ταξιδεύουν αργά προς το τέλος της, αναγκάζοντάς σε να το γευτείς στην αλμύρα του αέρα στα μουρμουρητά των θαλασσίων κυμάτων. Πρασινωπό μπλε, μπλε του κοβαλτίου, μπλε του φτερώματος των παγωνιών, παντού μπλε με χίλιες και μία αποχρώσεις.

Μόνο ένας ή δύο γλάροι πετούσαν βιαστικά για τις δουλειές τους, εκεί ψηλά μέσα στον διάφανο, γαλάζιο ουρανό.
Μου φάνηκε περίεργο, στην αρχή, που δεν έβλεπα πολλά πουλιά, αλλά έκανα λάθος γιατί αργότερα είδα χελιδόνια και γλάρους και μερικά μικρά μαύρα πουλάκια στο ορεινό μέρος του νησιού όπου είχες μόνο πεύκα και ελιές δίπλα δίπλα να ψιθυρίζουν το ένα στο άλλο την χαρά τους. Παντού όμως άκουγες τα τζιτζίκια να τραγουδούν ακούραστα από το πρωί μέχρι το απόγευμα, σε μια μονότονη μελωδία όχι ενοχλητική στο αυτί.

Επειδή δεν είχα νοικιάσει αυτοκίνητο, χρησιμοποιούσα καθημερινά τα ταξί, -είναι τέσσερα στο νησί, για να με πάνε σε διάφορες παραλίες και εστιατόρια, για να γνωρίσω τα περισσότερα μέρη του νησιού. Όχι ιδιαίτερα ακριβή η υπηρεσία του ταξί και η ταρίφα προς και από την ίδια απόσταση ήταν το ίδιο παντού, κάτι που ήταν τίμιο. Υπήρχαν επίσης και λεωφορεία που με λίγα ευρώ σε πήγαιναν σε παραλίες το πρωί και σε γυρίζουν πίσω το απόγευμα.

Οι ντόπιοι μου φάνηκαν συγκρατημένοι ή ‘ψύχραιμοι’ σαν να μην μπορούσαν να εκφράσουν ορατά τα συναισθήματα τους, αλλά αυτό ήταν απλώς ντροπαλότητα. Ήταν πολύ ευγενικοί, προσεκτικοί και εξυπηρετικοί σε οτιδήποτε θα ζητούσα, παρέχοντας πληροφορίες, φαγητό, εξυπηρέτηση ή προσοχή. Μου είπαν ότι η καλύτερη περίοδος διακοπών στο νησί είναι ο Ιούνιος, ο Ιούλιος και ο Σεπτέμβριος, – ο Αύγουστος είναι πολύ ζεστός και γεμάτος κόσμο.

Το φαγητό στα εστιατόρια δεν ήταν πολύ ακριβό αλλά φρέσκο και καλής ποιότητας (μία εξαίρεση για την οποία θα πρέπει να αναφέρω την εμπειρία μου στο Tripadvisor προς αποφυγή). Είχα το καλύτερο κλαμπ σάντουιτς (ένα τεράστιο, θρεπτικό και νόστιμο γεύμα) σε μια καφετέρια στο λιμάνι Πατητήρι, για μόνο 12 ευρώ. Είχα επίσης εξαιρετικά γεύματα, -να αναφέρω, στο «Μπαρμπαρόσα» και στη «Θέα», πάνω στο «παλιό χωριό» ή τη Χώρα, που είναι ένα γραφικό χωριό στην κορυφή της ψηλότερης ορεινής περιοχής που αξίζει να επισκεφτείτε για την καταπληκτική θέα σε ολόκληρο το νησί και τον θαλάσσιο ορίζοντα.

Συνολικά, αξέχαστες διακοπές. Χωρίς δισταγμό θα συνιστούσα το νησί της Αλοννήσου σε φίλους και γνωστούς για τις καλοκαιρινές τους διακοπές. Σίγουρα, εγώ η ίδια, θα το επισκεπτόμουν ξανά τον επόμενο χρόνο.