About protagonists – actors

The most difficult part of writing for me is the creation and the characteristics of protagonists, in particular if I want to portray them being ordinary people, with an ordinary life, that they have to cope with a challenging or an unusual situation, as for instance, a natural calamity, a family matter or a loss, a private or a personal matter which has gone sour.

To schedule and write about them, I’d spend x-times hours speculating how I, or someone I know, or any of the various in age and appearance people walking in the street, would or could feel and respond in such circumstances, – the plethora of incidents that we daily come across, see, hear and read about.

And, it is not solely the culture, the ethnicity or any religion, that would determine our individual responses despite the influential role they have on our lives. It is all of these and the scale of morality one has developed because of culture and religion -both shaped and shaping our political beliefs, of what is right and wrong, and of what we ought to do or not to do to have it advantageous for ourself, -the politically correctness which makes us look good and just persons.

In Sharing Her Apples, the task was to show how the protagonists, each a strong character with a varied background and share in misfortune, were handling their experiences. In Katie’s case, to endure being in an extreme situation within the world of an armed conflict, which left her with shuttered hopes for a normal life and a bitter sense of injustice that she felt needed to be addressed. In Helen’s case, the experience of loss and grief that became care and love for unfortunate children.

To determine how to get started, to describe them and why they would act the way they have in the novel, I used a formula of ‘posing/answering questions, of the sort:

• Who are the main characters (protagnists? What are their physical attributes, their culture, religion, situation in life etc.? Where do they live, -neighborhood, relations, habits etc.
• What problem do they face? Is it an unexpected happening or a long ongoing
  question?
• What are the choices they must make? What tension drives the story forward?
• What does each character want? Why do they want it and at what cost?

_________________________________________

Σχετικά με τους πρωταγωνιστές

Το πιο δύσκολο κομμάτι της γραφής για μένα είναι η δημιουργία και τα χαρακτηριστικά των πρωταγωνιστών, ιδιαίτερα αν θέλω να τους παρουσιάσω ως απλούς ανθρώπους, με μια συνηθισμένη ζωή, που πρέπει να αντιμετωπίσουν μια πρόκληση ή μια ασυνήθιστη κατάσταση, όπως μια φυσική καταστροφή, ένα οικογενειακό θέμα ή μια απώλεια, μια ιδιωτική ή προσωπική υπόθεση, που έχει πάει άσχημα.

Για να προγραμματίσω και να γράψω γι’ αυτά, ξοδεύω χ φορές ώρες εικάζοντας πώς εγώ, ή κάποιος που γνωρίζω, ή οποιαδήποτε άτομα διαφόρων ηλικιών και εμφάνισης στο δρόμο, θα ένιωθε ή θα μπορούσε να νιώσει και να ανταποκριθεί σε τέτοιες περιστάσεις, -την πληθώρα περιστατικών και περιστάσεων που καθημερινά συναντούμε, βλέπουμε, ακούμε και διαβάζουμε.

Και, δεν είναι μόνο η κουλτούρα, ο τρόπος ζωής ή οποιαδήποτε θρησκεία, που θα καθορίσουν τις ατομικές μας αντιδράσεις παρά τον σημαντικό ρόλο που αυτές έχουν στη ζωή μας. Είναι όλα αυτά και η κλίμακα της ηθικής που έχει αναπτύξει ο καθένας μας λόγω της κουλτούρας και της θρησκείας – που διαμόρφωσαν και διαμορφώνουν τις πολιτικές μας πεποιθήσεις, για το τι είναι σωστό και τι λάθος, και για το τι πρέπει να κάνουμε ή να μην κάνουμε ώστε να είναι επωφελές για τον εαυτό μας , -η πολιτική ορθότητα που μας κάνει να δείχνουμε καλοί και δίκαιοι άνθρωποι.

Στο Sharing Her Apples, το έργο ήταν να δείξω πώς οι πρωταγωνιστές, ο καθένας τους ένας δυνατός χαρακτήρας με διαφορετικό υπόβαθρο και μερίδιο στην ατυχία, χειρίζονταν τις εμπειρίες τους.
Στην περίπτωση της Katie, το να αντέξει να είναι σε μια ακραία κατάσταση μέσα σε ένα εμπόλεμο κόσμο, θα την αφήσει με θρυμματισμένες ελπίδες για μια κανονική ζωή και μια πικρή αίσθηση αδικίας που ένιωθε ότι έπρεπε να αντιμετωπιστεί. Στην περίπτωση της ΄Ελεν, η εμπειρία και η πίκρα της απώλειας έγιναν φροντίδα και αγάπη για άτυχα παιδιά.

Για να προσδιορίσω πώς να ξεκινήσω, για να τους περιγράψω και να πω πως και γιατί
θα ενεργούσαν όπως γράφτηκε ότι έπραξαν στο μυθιστόρημα, χρησιμοποίησα τον τύπο «θέτω/απαντώ σε ερωτήσεις, του είδους:

• Ποιοι θα είναι οι κύριοι χαρακτήρες (πρωταγωνιστές; Ποιες θα είναι οι φυσικές τους ιδιότητες, η κουλτούρα τους, η θρησκεία, η κατάσταση στη ζωή κ.λπ.; Πού θα ζουν, γειτονιά, σχέσεις κ.λπ.
• Τι πρόβλημα θα αντιμετωπίζουν; Είναι ένα απροσδόκητο γεγονός ή μια μακροχρόνια κακή εξέλιξη σε ένα ζήτημα.
• Ποιες θα είναι οι επιλογές που πρέπει να κάνουν; Ποια ένταση θα οδηγεί την ιστορία προς τα εμπρός κ.λπ.
• Τι θα θέλει ο κάθε χαρακτήρας, και γιατί να το θέλει, και με τί κόστος, κλπ.