Λίγα πράγματα για εμένα:

Το όνομά μου είναι Διαμαντούλα. Στα ελληνικά σημαίνει κυριολεκτικά ένα μικρό διαμάντι, αλλά φαίνεται πως είναι ένα κάπως δύσχρηστο όνομα για να φωνάζει κανείς κάποιον – πόσο μάλλον να το γράψει σωστά, ακόμα και για μένα την ίδια. Στη δουλειά μου στις Βρυξέλλες, όπου εργάστηκα στα αγγλικά και τα γαλλικά για σχεδόν τριάντα χρόνια, υπό προϊσταμένους διαφόρων εθνικοτήτων, και αργότερα, στην προσωπική μου ζωή, οι περισσότεροι με φώναζαν «Ντιάνα» – και ακόμα το κάνουν. Αφήνω, λοιπόν, ανοιχτό σε εσάς, τον αναγνώστη, και σε οποιονδήποτε άλλον ενδιαφέρεται, να με αποκαλεί όπως προτιμά. Ακούω και στα δύο ονόματα.
Η συνταξιοδότηση μπορεί να είναι κουραστική, γεμάτη πλήξη και ένα αίσθημα κενού. Κάποιοι βρίσκουν παρηγοριά περνώντας χρόνο με τα εγγόνια τους ή προσφέροντας βοήθεια στο σπίτι των παιδιών τους. Άλλοι, όπως εγώ, προτιμούν να παρατηρούν τον κόσμο γύρω τους, να κάνουν μεγάλους περιπάτους θαυμάζοντας τη φύση, και να διαβάζουν πολλά και ποικίλα βιβλία. Με τόσο ελεύθερο χρόνο στη διάθεσή μου, έγινε σχεδόν ρουτίνα να καταγράφω σε χαρτί συναισθήματα και σκέψεις από τις εποχικές δραστηριότητες της ζωής μου. Έτσι, ανακάλυψα τη μυθοπλασία.
Ξεκίνησα γράφοντας ημερολόγιο – και συνεχίζω, αν και όχι όσο συχνά θα ήθελα – και σύντομα κατάλαβα πως θα προτιμούσα να γράψω ένα ή περισσότερα βιβλία. Ωστόσο, συνειδητοποίησα πως οι δεξιότητές μου, που είχαν διαμορφωθεί μέσα από αναφορές, σημειώματα, προτάσεις και άλλου είδους γραφειοκρατικά κείμενα στην προηγούμενη επαγγελματική μου ζωή, ήταν ανεπαρκείς για το εύρος και το βάθος που απαιτεί η συγγραφή μυθιστορημάτων. Έτσι, παρακολούθησα ένα πανεπιστημιακό μάθημα «Δημιουργικής Γραφής» στο Open University του Ηνωμένου Βασιλείου, για να εξελίξω τις συγγραφικές μου ικανότητες.
Στα έργα μου επιδιώκω να αντικατοπτρίζω πραγματικότητες που έχω διαβάσει ή βιώσει – ιδίως εκείνες που αναδεικνύουν τη σύνθετη λειτουργία του ανθρώπινου νου και της ψυχής, όπως αυτές αντηχούν στις ιστορίες μου. Καθώς η αγγλική δεν είναι η μητρική μου γλώσσα, μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις μου είναι η διαδικασία της επιμέλειας, και ειδικότερα η λεγόμενη «επαγγελματική τακτοποίηση» του κειμένου.
Το πρώτο μου μυθιστόρημα, SHARING HER APPLES, είναι επιμελημένο από μια Ιρλανδή πρώην συνάδελφο. Είναι το μυθιστόρημα που θυμίζει την ευαλωτότητα που βασανίζει τις ψυχές και τα μυαλά των γυναικών σε στιγμές δυστυχίας. Θυμίζει επίσης τις τιμωρίες που επιβάλλουν η αγάπη και η προδοσία στις ίδιες και στα μέλη της οικογένειάς τους όταν το αίσθημα της εκδίκησης επισκιάζει τη λογική.
Έχω γράψει επίσης μια μικρή ιστορία, -δημοσιευμένη εδώ στο ιστολόγιό μου στα αγγλικά, (επισυνάπτεται στην τρίτη σελίδα) για όλους όσους θα ήθελαν να το διαβάσουν και να γνωρίσουν το ύφος της γραφής μου.
Μετά το πρώτο μου μυθιστόρημα, ‘SHARING HER APPLE, και την ελληνική του έκδοση, 'ΜΟΙΡΑΖΕΤΑΙ ΤΑ ΜΗΛΑ ΤΗΣ’ κυκλοφορεί πλέον παγκοσμίως και το νέο μου μυθιστόρημά, «ΕΝΑΣ ΚΟΚΚΟΣ ΧΩΜΑΤΟΣ», μέσω της AMAZON, του ιστότοπου της εκδοτικής, Εκδόσεις Φυλάτος, και τα κυριότερα διεθνή μέσα λιανικής. Και συνεχίζω, καθώς το γράψιμο γίνεται συνήθεια.
Ζω στη Θεσσαλονίκη, στην Ελλάδα, μια πόλη με υπέροχα ηλιοβασιλέματα, όπου η εναλλαγή των εποχιακών τοπίων και τα χρώματα των ημερών διεγείρουν τόσο τη ρομαντική όσο και την κυνική μου πλευρά. Νιώθω τυχερή που έχω μια λαμπρή και ρευστή θέα της θάλασσας και του ουρανού σε όλο τους το μεγαλείο: τόσο κάτω από έναν γαλήνιο ήλιο, όσο και όταν οι άνεμοι και τα σύννεφα αναστατώνονται προκαλώντας δισεκατομμύρια αποχρώσεις του γκρι και πολύχρωμη φωτεινότητα: μια βροντερή αναστάτωση στη φαντασία μου!
Αυτή είναι, ίσως, η αιτία των ένθερμων επιθυμιών μου να μοιραστώ σκέψεις και μυθοπλασίες με άλλους.